Germanie

Wędrówki Germanów w Europie

Germanie, inaczej Germanowie – odłam Indoeuropejczyków żyjący w północnej i środkowo-północnej Europie, na północ od ludów celtyckich, posługujący się językami germańskimi.

Germanami przyjęło się nazywać grupę ludów z indoeuropejskiej rodziny językowej, która pod koniec młodszej epoki kamienia osiedliła się w przybliżeniu pomiędzy Marną i Bugiem, na południu sięgając Dunaju. Praojczyzną tych ludów jest obszar dzisiejszej Danii, południowej Skandynawii i Szlezwiku. Nazwę Germanie, po raz pierwszy użył Poseidonios a w ślad za nim Juliusz Cezar.

Dzisiejsi Niemcy należą do grupy Germanów Zachodnich (obok Północnych czyli Skandynawów i Wschodnich, czyli dzisiaj już wtopionych w inne ludy Wandalów, Burgundów, Gotów czy Lugiów). Germanie Zachodni, dzielący się geograficznie na Germanów Reńskich, Wezerskich, Północnomorskich i Łabskich to przodkowie dzisiejszych Niemców, Holendrów i Anglików.

Starożytni podzielili ich na trzy grupy - Ingweonów (przodkowie Sasów czyli Niemców z północy (do nich zalicza się też Holendrów) oraz Anglików, Istweonów - mieszkańców obszaru nadreńskiego oraz Herminionów czyli tych najdalej oddalonych od państwa rzymskiego (tzw. ludzie kraju pszczół - skąd pochodził najlepszy miód). Podział ten wiązał się z legendą o praojcu Germanów Mannusie i jego trzech synach. Do grupy tej należeli ci którzy w czasach późniejszych, tzw. wędrówek ludów, pomaszerowali na zachód i stali się np. jak Frankowie dzisiejszymi Francuzami i mieszkańcami środkowych Niemiec, czy Cheruskowie, którzy się wtopili później w Sasów.

Historia

W epoce brązu zamieszkiwali tereny Skandynawii, Jutlandii i części Niemiec. Według Tacyta (I w. n.e.) Germanie dzielili się na Ingewonów, Hermionów i Istewonów, wymienia też Swebów (Swewów), Wandalów, Chattów, Fryzów, Chauków i Cherusków, Semnonów (prawdopodobnie należących do Swebów) i Longobardów (również należących do Swebów), Anglów, Hermundurów, Markomanów, Kwadów, Bastarnów, Gotów, Gepidów, Swinonów i Sytonów.

W X w. p.n.e. plemiona germańskie przybyły na tereny dorzecza Łaby i Renu. Ok. 750 roku p.n.e. Germanowie zamieszkiwali już u ujścia Odry, zaś w toku następnych dwustu lat dotarli do Bugu, osiedlając się na terytoriach całej dzisiejszej Polski oraz Niemiec. Najazd Hunów w V wieku n.e. spowodował że część tych ludów przesunęła się na zachód. Ci co pozostali, szybko ulegli slawizacji, wobec nowej inwazji która przyszła po upadku Hunów. Słowianie pojawili się we wschodniej części Germanii i na terytorium późniejszych Niemiec, około VII wieku n.e. W VI i VII w. zachodnia część Germanii została podbita i włączona do państwa Franków. Za panowania syna Karola Ludwika Pobożnego powstawały ośrodki separatystyczne w Germanii. W wyniku wojny imperium zostało podzielone na 3 części (traktat w Verdun 843), wschodnia to późniejsze Niemcy.

Organizacja

Początkowo Germanie byli zorganizowani w grupy rodzinno-plemienne. We wczesnym średniowieczu zaczęli wybierać wojskowych naczelników, wywodzących się z najznakomitszego rodu. Stanowisko nie było dziedziczne. Wódz sprawował władzę dożywotnio. Tylko jeden z wodzów germańskich wsławił się niechlubną tyranią w stosunku do innych Germanów - Marbod z plemienia Markomanów. Przeprowadził swój lud do Czech, a następnie podbił z nim Semnonów, Longobardów i Lugiów. W 17 roku n.e. uległ jednak Cheruskom, którzy zmusili go do ucieczki na ziemie cesarstwa rzymskiego.

Wyznanie

Germanie byli do V wieku poganami, wcześniejszej chrystianizacji uległy tylko te ludy, które znalazły się w orbicie wpływów cesarstwa rzymskiego. Przyjmowały one chrześcijaństwo wyznania ariańskiego. Pierwszym ludem germańskim, który przyjął katolicyzm byli Frankowie Saliccy Chlodwiga. Do katolicyzacji pozostałych plemion przyczyniła się ekspansja blisko związanego z papiestwem imperium frankijskiego Karolingów. Najpóźniej schrystianizowani zostali Sasi (VIII wiek), Anglowie (VII wiek) i Germanie skandynawscy (X wiek).

Zobacz też

• Germania
• wędrówki ludów germańskich
• Przyczyny upadku zachodniego cesarstwa rzymskiego
• Język pragermański