Krzysztof Krauze

Nagrody
	Orzeł
	2007: Najlepszy film Plac Zbawiciela; 2007: Nagroda za reżyserię (wspólnie z żoną) Plac Zbawiciela; 2000: Najlepszy film Dług; 2000: Nagroda za reżyserię Dług
	Nagroda na FPFF w Gdyni
	2006: Najlepszy film Plac Zbawiciela; 1999: Najlepszy film Dług; 1988: Brązowy Lew, debiut roku Nowy Jork, czwarta rano

	Krzysztof Krauze
Data i miejsce urodzenia	2 kwietnia 1953; Warszawa
Zawód	reżyser, scenarzysta
Nagrody
	Orzeł
	2007: Najlepszy film Plac Zbawiciela; 2007: Nagroda za reżyserię (wspólnie z żoną) Plac Zbawiciela; 2000: Najlepszy film Dług; 2000: Nagroda za reżyserię Dług
	Nagroda na FPFF w Gdyni
	2006: Najlepszy film Plac Zbawiciela; 1999: Najlepszy film Dług; 1988: Brązowy Lew, debiut roku Nowy Jork, czwarta rano
	Odznaczenia
	Multimedia w Wikimedia Commons

Krzysztof Krauze (ur. 2 kwietnia 1953 w Warszawie^[1]) – polski reżyser i scenarzysta filmowy. Twórca filmów dokumentalnych i fabularnych. Wielokrotnie nagradzany na polskich i zagranicznych festiwalach.

[edytuj] Biografia

Jest synem aktorki Krystyny Karkowskiej. Ukończył Wydział Operatorski PWSFTviT w Łodzi w 1976. W latach 1978-1983 związany ze Studiem Małych Form Filmowych Se-Ma-For, później ze Studiem Filmowym im. K. Irzykowskiego. Był członkiem Rady Programowej telewizyjnego „Studia Debiutów im. Andrzeja Munka” oraz Rady Artystycznej „Studia Filmowego im. K. Irzykowskiego”.

Mąż Joanny Kos-Krauze.

[edytuj] Filmografia

[edytuj] Reżyser

Plac Zbawiciela – 2006
Mój Nikifor – 2004
Wielkie rzeczy – 2000
Dług – 1999
Stan zapalny – 1997
Fotoamator – 1997
Gry uliczne – 1996
Departament IV – 1996
Ogrody Tadeusza Reichsteina – 1994
Spadł, umarł, utonął – 1994
Nauka trzech narodów – 1994
Kontrwywiad – 1994
Nauka na całe życie – 1993
Nowy Jork, czwarta rano – 1988
Robactwo – 1984
Jest – 1984
Dzień kobiet – 1981
Praktyczne wskazówki dla zbieraczy motyli – 1981
Deklinacja – 1979
Dwa listy – 1979
Elementarz – 1978
Symetrie – 1977
Pierwsze kroki – 1976

[edytuj] Aktor

Krzysztof Krauze, 2009

Opis obyczajów 1972 Józefa Gębskiego i Antoniego Halora – jako „Romeo”
Siedemset siedemdziesiąt siedem – 1972 Krzysztofa Rogulskiego
Kallafiorr – 1999 Jacka Borcucha (także współpracował przy scenariuszu)

[edytuj] Nagrody

Jest laureatem wielu nagród filmowych. Dwukrotnie otrzymał Złote Lwy na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych, za filmy Dług i Plac Zbawiciela. Dzięki tym samym filmom czterokrotnie zdobył Orły, dwa razy za najlepszy film i dwa razy za reżyserię. Innym wielokrotnie nagradzanym filmem w dorobku Krauze jest Mój Nikifor, za który on sam jednak nie otrzymał znaczących indywidualnych wyróżnień. W 1997 roku został uznany przez redakcję dziennika „Życie” za „Człowieka Roku”.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (17 stycznia 2011, wręczony 3 maja 2011 na Zamku Królewskim w Warszawie)^[2]^[3].

[edytuj] Choroba

Od 2006 Krauze cierpi na raka prostaty^[4].

[edytuj] Ciekawostki

Krzysztof Krauze wraz z żoną Joannną Kos-Krauze wsparli akcję zbierania 1% podatku na rzecz Stowarzyszenia na Rzecz Dzikich Zwierząt „Sokół”, przekazując swój 1% podatku i udostępniając swoje zdjęcie do promocji akcji.

Przypisy

↑ Krzysztof Krauze (pol.). wp.pl. [dostęp 2010-04-17].
↑ Prezydent odznaczył ludzi kultury. prezydent.pl, 17 stycznia 2011.
↑ Prezydent wręczył odznaczenia na Zamku Królewskim. prezydent.pl, 3 maja 2011.
↑ Antyrakowy dekalog Krzysztofa Krauzego. gazeta.pl.

[edytuj] Linki zewnętrzne

Krzysztof Krauze w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
Krzysztof Krauze w bazie filmweb.pl
Krzysztof Krauze w bazie filmpolski.pl
Krzysztof Krauze w bazie stopklatka.pl

[bio_wp-0] Krzysztof Krauze (pol.). wp.pl. [dostęp 2010-04-17].

[1] Prezydent odznaczył ludzi kultury. prezydent.pl, 17 stycznia 2011.

[2] Prezydent wręczył odznaczenia na Zamku Królewskim. prezydent.pl, 3 maja 2011.

[3] Antyrakowy dekalog Krzysztofa Krauzego. gazeta.pl.

[1]

[2]

[3]

[4]