Nysa Łużycka

	Nysa Łużycka
	; Ujście Nysy Łużyckiej do Odry
Lokalizacja	Europa; Czechy; Polska; Niemcy
Źródło	południowo-zachodnie stoki Gór Izerskich; 635 m n.p.m.; 50°43′47″N 15°13′44″E / 50.72972, 15.22889
Ujście	rzeka Odra; przy wsi Ratzdorf; 33 m n.p.m.; 52°04′11″N 14°45′20″E / 52.06972, 14.75556
Długość	251,6–254,6 km
Powierzchnia zlewni	4297–4403 km²
Średni przepływ	31 m³/s przy ujściu
	Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
	Europa

Nysa Łużycka

Nysa Łużycka na wysokości Zgorzelca

Nysa Łużycka (czes. Lužická Nisa, niem. Lausitzer Neisse, górnołuż. Łužiska Nysa, dolnołuż. Łužyska Nysa^{[potrzebne źródło]}) – rzeka w Czechach (kraj liberecki), Niemczech (Saksonia) i Polsce (woj. dolnośląskie i lubuskie); lewobrzeżny dopływ Odry. Długość rzeki wynosi (wg różnych publikacji) od 251,6 km^[1]^[2] do 254,6 km^[3].

Zlewnia Nysy Łużyckiej obejmuje obszar o powierzchni (wg różnych publikacji) od 4297 km²^[2] do 4403 km²^[3].

Na długości 197,8 km rzeka wyznacza granicę pomiędzy Polską a Niemcami od 1945 roku (uznaną oficjalnie w latach 1950, 1970 i 1991); powierzchnia zlewni 4297 km² (2196 km² w Polsce). Górny odcinek rzeki o długości 53,8 km i powierzchni zlewni 375,3 km kw. znajduje się na terenie Czech.^{[potrzebne źródło]}

Średnioroczny przepływ średniej wody (SSQ) obliczony w punkcie ujścia rzeki wynosi 31 m³/s^[4].

[edytuj] Przebieg

Źródła w Czechach na wysokości ok. 635 m n.p.m.^[5], na granicy miejscowości Nová Ves nad Nisou i Smržovka; powstaje z połączonych rzek Nysy Biedrzychowskiej i Nysy Czarnej.

W górnym biegu Nysy Łużyckiej leży Żytawskie Zagłębie Węglowe, którego wschodnią część stanowi Turoszowskie Zagłębie Węgla Brunatnego. Następnie rzeka przepływa przez obszar Borów Dolnośląskich i tereny wschodnich Łużyc.

Nysa Łużycka uchodzi do Odry na 542,4 km jej biegu^[6]^[2], na północ od wsi Kosarzyn, przy niemieckiej wsi Ratzdorf.

[edytuj] Hydronimia

Po II wojnie światowej używano polskiej nazwy Nissa^[7]^[8].

Polską nazwę Nysa Łużycka wprowadzono urzędowo zarządzeniem w 1951 roku^[9].

[edytuj] Główne dopływy

[edytuj] Miasta nad Nysą od źródeł

[edytuj] Zagospodarowanie

Elektrownie wodne:

[edytuj] Zobacz też

Przypisy

↑ 2.3.12. Zlewnia Nysy Łużyckiej. W: Raport o stanie środowiska w województwie dolnośląskim w 2007 roku. WIOŚ Wrocław, 2008, s. 96.
↑ ^2,0 ^2,1 ^2,2 Ocena stanu jakości rzek województwa dolnośląskiego w 2007 roku. WIOŚ Wrocław, 2008, s. 51.
↑ ^3,0 ^3,1 Transnational Pilot River Basin Lusatian Neisse. Ministerstvo zemědělství, 2005, s. 13, seria: Testing of CIS Guidance Documents, Final Report Phase I.
↑ Marek Demidowicz: I. Charakterystyka województwa lubuskiego. W: Stan środowiska w województwie lubuskim w 2007 roku. WIOŚ Zielona Góra, 2008, s. 9. ISSN 1998-5580. [dostęp 2011-02-27].
↑ Słownik geografii turystycznej Sudetów, pod red. M. Staffy, t. 2, Pogórze Izerskie, cz. M-Ż, Wrocław 2003, s. 127.
↑ 2. Wody. W: Raport o stanie środowiska w województwie dolnośląskim w 2009 roku. WIOŚ Wrocław, 2010, s. 38.
↑ Dekret z dnia 26 października 1945 r. o ustanowieniu "Medalu za Odrę, Nissę, Bałtyk" (Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 285)
↑ Ustalona granica w rejonie Swinoujście - Gryfin. „Kurier Szczeciński”. 1 (I), s. 1, 1945-10-7.
↑ Zarządzenie nr 115 Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 1951 r. ws. przywrócenia i ustalenia urzędowych nazw rzecznych śląskiej części dorzecza Odry i Łaby (M.P. z 1951 r. Nr 62, poz. 825, s. 827)

W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Nysa Łużycka

[0] 2.3.12. Zlewnia Nysy Łużyckiej. W: Raport o stanie środowiska w województwie dolnośląskim w 2007 roku. WIOŚ Wrocław, 2008, s. 96.

[ocena2007-1] 2,0 ^2,1 ^2,2 Ocena stanu jakości rzek województwa dolnośląskiego w 2007 roku. WIOŚ Wrocław, 2008, s. 51.

[PRB_Lusatian_Neisse-2] 3,0 ^3,1 Transnational Pilot River Basin Lusatian Neisse. Ministerstvo zemědělství, 2005, s. 13, seria: Testing of CIS Guidance Documents, Final Report Phase I.

[3] Marek Demidowicz: I. Charakterystyka województwa lubuskiego. W: Stan środowiska w województwie lubuskim w 2007 roku. WIOŚ Zielona Góra, 2008, s. 9. ISSN 1998-5580. [dostęp 2011-02-27].

[4] Słownik geografii turystycznej Sudetów, pod red. M. Staffy, t. 2, Pogórze Izerskie, cz. M-Ż, Wrocław 2003, s. 127.

[5] 2. Wody. W: Raport o stanie środowiska w województwie dolnośląskim w 2009 roku. WIOŚ Wrocław, 2010, s. 38.

[6] Dekret z dnia 26 października 1945 r. o ustanowieniu "Medalu za Odrę, Nissę, Bałtyk" (Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 285)

[7] Ustalona granica w rejonie Swinoujście - Gryfin. „Kurier Szczeciński”. 1 (I), s. 1, 1945-10-7.

[8] Zarządzenie nr 115 Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 1951 r. ws. przywrócenia i ustalenia urzędowych nazw rzecznych śląskiej części dorzecza Odry i Łaby (M.P. z 1951 r. Nr 62, poz. 825, s. 827)

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

Nysa Łużycka
Ujście Nysy Łużyckiej do Odry
Lokalizacja	Europa Czechy Polska Niemcy
Źródło	południowo-zachodnie stoki Gór Izerskich 635 m n.p.m. 50°43′47″N 15°13′44″E / 50.72972, 15.22889
Ujście	rzeka Odra przy wsi Ratzdorf 33 m n.p.m. 52°04′11″N 14°45′20″E / 52.06972, 14.75556
Długość	251,6–254,6 km
Powierzchnia zlewni	4297–4403 km²
Średni przepływ	31 m³/s przy ujściu
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Europa